Wegański gulasz – przepis

Wegański gulasz – przepis

5/5 (4)

Drodzy Rodzice

w ramach akcji informacyjno-edukacyjnej przeprowadzanej przez Gastromed Lublin pt.: “Schudnij z nami – program redukcji wagi ciała” przeprowadzimy kilka działań. Między innym będziemy publikować przepisy pani dietetyczki mgr Patrycji Łukanty, która zgodziła się opracowywać przepisy, ale też przygotowywać potrawy i robić im zdjęcia ;).

Gulasz wegański

Możesz zjeść jako dodatek do kaszy, ryżu, komosy, strączków. Wybór należy do Ciebie.

Składniki (2-3 porcje):

▪️ 1 marchew
▪️ 1 pietruszka
▪️ pół małego selera
▪️ 1 mały batat
▪️ cukinia
▪️ cebula i czosnek do smaku
▪️ łyżka tłuszczu (olej kokosowy, oliwa z oliwek)
▪️ 2 łyżki koncentratu pomidorowego
▪️ przyprawy: kurkuma, papryka słodka, pieprz cytrynowy, bazylia, oregano
▪️ opcjonalnie 50 ml mleczka kokosowego

Przygotowanie:

Wszystkie warzywa pokrój w kostkę (cukinię odłóż do oddzielnego naczynia), dodaj oliwę i duś na małym ogniu, mieszając i kontrolując, aby się nie przypaliły. Podlewaj wodą od czasu do czasu. Gdy zaczną już mięknąć, dodaj cukinię, koncentrat, przyprawy i duś aż będą miękkie. Na koniec możesz dodać mleczko kokosowe. Lubisz takie proste, warzywne potrawy, które można ugotować w większej ilości i wykorzystywać do różnych potraw?

Koniecznie daj znać jak Ci smakowało? Np. w komentarzu na Facebooku Casperka 🙂

Autorka tekstu i zdjęcia – mgr Patrycja Łukanty

Z wykształcenia jestem biologiem i dietetykiem. Dietetyka jest moją wieloletnią pasją, która stała się jednocześnie moją wymarzoną pracą. Po 16 latach pracy w firmach farmaceutycznych wiem, że naturalna odporność na choroby zależy od właściwego odżywiania i stylu życia, którego nie można zastąpić żadnymi lekami.

Więcej

Zastosowanie komunikacji alternatywnej 1/2

Zastosowanie komunikacji alternatywnej 1/2

5/5 (3)

Zastosowanie komunikacji alternatywnej i wspomagającej u Dzieci niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu znacznym

Jedną z głównych form porozumiewania się ludzi między sobą jest mowa. Służy ona nie tylko do przekazywania informacji, ale także stanowi bardzo ważny element funkcjonowania w otaczającym świecie. Brak mowy lub też ograniczenia we właściwym jej używaniu powodują, że dana osoba nie ma możliwości na wyrażanie uczuć, pragnień, doznań. W konsekwencji hamuje się rozwój sfery intelektualnej, a także powstają liczne problemy w zachowaniu. Osoba mająca problemy z porozumiewaniem się za pomocą mowy, staje się bardzo często bierna, wycofuje się z kontaktów społecznych, tworzy się bariera komunikacyjna, podważona zostaje sfera bezpieczeństwa, zaufania do ludzi, a wstępuje pustka i osamotnienie.

U osób niepełnosprawnych intelektualnie zauważa się pragnienie komunikowania się z otoczeniem nie mniejsze niż u pełnosprawnych. Potrzeba nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem, okazania bliskości i przywiązania, dzielenia się własnymi odczuciami, myślami, stanowi podstawę społecznych interakcji i jest warunkiem nawiązania satysfakcjonujących relacji z innymi.

Termin „komunikacja” (łac. cominicare) oznacza „być w relacji, uczestniczyć, być w związku z” (Słownik języka polskiego 1998). Jak podaje G. Miller „przez komunikację rozumie się transmisję informacji z jednego miejsca do drugiego” (Smyczek, 2006, s. 15). Bowiem komunikowanie się charakteryzuje się wymianą informacji, co jednocześnie wiąże się z zaangażowaniem wszystkich uczestników rozmowy. A. Smyczek przytacza poglądy W. Oleksego, który tę formę komunikacji nazywa „efektem ping-ponga”, bowiem zadając pytanie oczekujemy odpowiedzi, a ta z kolei prowadzi do kolejnej wymiany informacji, czyli komunikację (Oleksy, 1999 za: Smyczek 2006, s. 15).

W badaniach przeprowadzanych w tej dziedzinie nauki dominuje pogląd, że na rozwój komunikacji międzyludzkiej, wywierają przede wszystkim takie czynniki jak:

  • ogólny rozwój jednostki (intelektualny, emocjonalny, społeczny);

  • jej możliwości poznawcze i jej własna aktywność;

  • wpływ najbliższego otoczenia (Minczakiewicz, 2000 s. 255).

Należy tym samym zaznaczyć, że w codziennych sytuacjach życiowych, ludzie posługują się różnymi formami wyrażania swoich uczuć, myśli, pragnień. Stąd też mówimy, że komunikowanie się może mieć charakter:

  1. werbalny, tzn. porozumiewanie słowne, możliwe jedynie u osób, które opanowały sztukę mówienia i rozumienia na podstawie języka;

  2. niewerbalny, tzn. porozumiewanie się bezsłowne, nie mające jednocześnie w pełni charakteru świadomego i zamierzonego komunikatu. Można zaliczyć do nich między innymi: mimikę, gesty, sygnały mimiczno-głosowe: uśmiech, mruganie powiek, potakujące lub przeczące ruchy głowy. Należy jednak zaznaczyć, iż komunikacja niewerbalna wymaga rozumienia znaczenia symboliki, którą musi znać zarówno nadawca jak i odbiorca.

W szczególności osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym, w kontaktach z otoczeniem częściej komunikują się znakami niewerbalnymi niż słowem mówionym. Dlatego też należy pomagać, umożliwić im nawiązywanie kontaktów społecznych, aby byli rozumiani i sami mogli wysyłać komunikaty do otoczenia (Minczakiewicz 2000, s. 249).

Stąd też na świecie od ponad 30 lat pojawiają się coraz doskonalsze formy pomocy osobom niemówiącym lub też mającym problemy z porozumiewaniem się. Znane są ona jako: alternatywne i wspomagające metody komunikacji (Alternative and Augmentative Communication – AAC). Terminem tym określa się działania z zakresu praktyki edukacyjnej, psychologicznej, logopedycznej, które mają na celu skompensowanie (uzupełnienie bądź zastąpienie) zaburzonej lub nie istniejącej mowy (Smyczek, 2006, s. 10).

Należy zaznaczyć, iż system komunikacji alternatywnej i wspomagającej wobec mowy dźwiękowej – służy do nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem, a także przyczynia się do poznawania świata. W zastosowaniu tej metody używane są pewne reguły użycia słów (składnia), dzięki czemu odkrywane są relacje z otaczającym nas światem. „Te reguły to:

  • symbolizacja rzeczywistości poprzez nadawanie znaczeń słownych przedmiotom, czynnościom, miejscom, stosunkom przestrzennym, emocjom;

  • grupowanie symboli słownych według różnych kryteriów: podobieństwa, przeciwieństwa, użytku, celu, przeznaczenia, analogii;

  • tworzenie pojęć;

  • reguły użycia składni;

  • wyznaczanie pola semantycznego pojęć;

  • wprowadzenie schematów językowych” (Toporowska 2005).

Dlatego, aby właściwie zrozumieć, czym jest komunikacja alternatywna i wspomagająca, należy zdefiniować oba te terminy:

  • Komunikacja alternatywna – znajduje zastosowanie, gdy osoba porozumiewa się bezpośrednio – twarzą w twarz – inaczej niż za pomocą mowy;

  • Komunikacja wspomagająca – oznacza komunikację uzupełniającą lub wspierającą. Słowo „wspomagająca” podkreśla fakt, że interwencja z wykorzystaniem alternatywnych środków komunikacji ma dwojaki cel: wzmacniać i uzupełniać mowę oraz gwarantować zastępczy sposób porozumiewania się, gdy osoba nie zaczyna mówić” (von Tetzchner, Martinsen, 2002, s. 7).

Podstawowymi sposobami wykorzystywanej w tym systemie komunikacji są:

  • Znaki manualne, do których zaliczany jest język migowy, a także inne znaki przekazywane za pomocą rąk.

Język migowy dostosowany jest do osób niesłyszących, posiadający swoją gramatykę z określoną odmianą i składnią, który różni się od języka mówionego. Należy dodać, iż języki migowe poszczególnych narodów różnią się, podobnie jak języki mówione. Natomiast znaki manualne skonstruowane są tak, aby odpowiadały słowom języka mówionego.

  • Znaki graficzne, obejmują wszystkie znaki, które przedstawiane są graficznie. Do nich zaliczamy: Symbole Blissa, Picture Communication Symbols [PCS], Pictogram Ideogram Communication [PIC], Rebus.

Wkrótce kolejny fragment opracowania 😉

Klaudia Syta

Klaudia Syta

Oceń nas

Nauczyciel wspierający

Jestem absolwentką Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 2016 roku uzyskałam tytuł licencjata z Pedagogiki (specjalność: Pedagogika wczesnoszkolna i przedszkolna). W roku 2018 uzyskałam tytuł magistra z Pedagogiki (specjalność: Pedagogika Marii Montessori i zarządzanie oświatą). Będąc na studiach magisterskich równocześnie studiowałam Pedagogikę specjalną (specjalność: Edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną (oligofrenopedagogika) i wczesna edukacja), z której uzyskałam tytuł licencjata w 2019 roku.

Jestem wesołą, pogodną, otwartą na świat i ludzi osobą :-). Zawód, który wykonuję jest moją pasją. Lubię Dzieci i praca z nimi sprawia mi satysfakcję. Każdy mały sukces Dziecka staje się moim sukcesem. W pracy zawodowej kieruje się jednym z moich ulubionych cytatów: “Nie można zmusić ziarna do rozwoju i kiełkowania, można jedynie stworzyć warunki zezwalające na to, aby ziarno rozwinęło wszystkie tkwiące w nim możliwości” – Carl Rogers.

Prywatnie jestem zwolenniczką zdrowego trybu życia oraz zdrowego żywienia. Uwielbiam podróże, poznawanie nowych ludzi, tradycji i kultur. Jestem wielką miłośniczką kotów (zwłaszcza rasy brytyjskiej) i książek.

Rozwój chwytania i koordynacji ręki

Rozwój chwytania i koordynacji ręki

5/5 (4)

Kochani Rodzice,
przedstawiamy materiał edukacyjny dotyczący rozwoju chwytania i koordynacji ręki już od okresu prenatalnego do 6 roku życia Dziecka. Jak wygląda prawidłowy jego przebieg? Odpowiedzi poniżej 😉 Moim zdaniem jako rodzica, ciekawa lektura 😉
Pozdrawiam serdecznie
Kamila Skrzypczyńska

Okres prenatalny:
• odruchowe ruchy rączek i chwytanie

Noworodek:
• chwytanie odruchowe (odruch chwytny dłoni),
• dłonie przeważnie zamknięte (kciuk podwinięty, palce II – V zgięte).

Koniec 1 m.ż.:
• mimowolnie prowadzi rękę do ust,
• stawia opór przy próbie otwierania dłoni (silniejszy po stronie małego palca).

Koniec 2 m.ż.:
• odruch chwytny dłoni nieco słabnie (odruch chwytny hamowany),
• częściej trzyma dłonie otwarte.

Koniec 3 m.ż.:
• podnosi dłonie ponad głowę, obserwuje je,
• dłonie przeważnie otwarte,
• przejście do aktywnego chwytania: porusza grzechotką włożoną mu do ręki.

Koniec 4 m.ż.:
• bawi się palcami (łączy dłonie w linii środkowej ciała,
• próbuje zbliżyć dłoń do grzechotki, dotyka ją (początek koordynacji wzrokowo-ruchowej),
• wkłada zabawkę do ust (koordynacja ręka – usta).

Koniec 5 m.ż.:
• pewnie prowadzi rękę do grzechotki i chwyta ją nie preferując żadnej ze stron (brak preferencji ręki),
• prymitywny chwyt dłoniowy całą powierzchnią dłoni (4 palce i wnętrze dłoni, kciuk zgięty nie uczestniczy),
• chwyta kolana, stopy swoimi rękoma,
• przewaga ruchów symetrycznycznych,
• rozwija się zdolność do rotacji ramienia, pronacji i supinacji przedramienia.

Koniec 6 m.ż.:
• przy podawaniu dwóch przedmiotów sięga tylko po jeden,
• trzyma jednak drugi, gdy włoży mu się do ręki; jeśli sięga po drugi przedmiot, opuszcza pierwszy,
• przekłada grzechotkę z jednej ręki do drugiej,
• chwyt promieniowo – dłoniowy – całą powierzchnią dłoni, kciuk wyprostowany uczestniczy , ale nie jest przeciwstawny,
• porusza rękoma naprzemiennie,
• większa elastyczność ruchów w nadgarstkach.

Koniec 7 m.ż.:
• chwyta każdą ręką po jednym przedmiocie (dalszy rozwój obustronnej koordynacji),
• obraca w rękach zabawkę,
• chwyta krążek palcami i wyprostowanym kciukiem nie dotykając wnętrza dłoni (chwyt boczny-nożycowy).

Koniec 8 m.ż.:
• chwyta drobny przedmiot między wyprostowanym kciukiem a palcem wskazującym (początek opozycji ,,kciuk – palec wskazujący” – chwyt szczypcowy),
• pierwsze próby świadomego wypuszczania przedmiotów,
• precyzyjna rotacja ramion i przedramion,
• postępuje rozwój łuków dłoniowych.

Koniec 9 m.ż.:
• dotyka palcem wskazującym szczegółów swojej zabawki,
• podczas picia trzyma filiżankę dwiema rękami,
• zdejmuje kapelusz, chustkę położoną na jego głowie,
• wyjmuje przedmiot z pojemnika, wkłada go, ale nie puszcza,
• uderza dwoma kostkami o siebie (rozwój sekwencyjności ruchu),
• znaczny wzrost elastyczności nadgarstka.

Koniec 10 m.ż.:
• podaje zabawkę drugiej osobie, nie potrafi jej jednak wypuścić z ręki,
• kołysze kółko na sznurku.

Koniec 11 m.ż.:
• chwyta drobny przedmiot zgiętym kciukiem i opuszką palca wskazującego (doskonała opozycja, kciuk – palec wskazujący” – chwyt pęsetkowy),
• przyciąga do siebie zabawkę na sznurku.

Koniec 12 m.ż.:
• przy chwytaniu przedmiotu powierzchnia dłoni dostosowuje się do jego rozmiaru,
• podaje zabawkę drugiej osobie i wypuszcza ją z dłoni,
• wkłada drobny przedmiot do otworu butelki,
• ustawia dwa klocki jeden na drugim.

Koniec 13 m.ż.:
• pełna dojrzałość pronacyjno-supinacyjna z pozycjami pośrednimi, jest zdolne do większości
ruchów, jakie zdobywa w swym rozwoju człowiek, choć nie są one tak precyzyjne.

By przeczytać więcej o rozwoju małej motoryki, czy rozwoju chwytu pisarskiego kliknij tutaj 😉

Parasolki bezpieczeństwa

Parasolki bezpieczeństwa

 

Drodzy Rodzice,

robimy wszystko, by zapewnić bezpieczeństwo całym Rodzinom Casperków. W trosce o Dzieci, Rodziców i Kadrę, ale także o Dziadków naszych Wychowanków wprowadziliśmy szereg procedur mających zmaksymalizować bezpieczeństwo. Nazwaliśmy je “Parasolkami bezpieczeństwa”. To właśnie Seniorzy są najbardziej narażeni na skutki oddziaływania wirusa, dlatego mimo że część obostrzeń jest “luzowana”, my cały czas przestrzegamy reguł, które były wdrażane z myślą o wszystkich domownikach naszych Podopiecznych.

Z wyrazami szacunku,
Kamila Skrzypczyńska – dyrektorka placówek Casper

Rodziny Casperków

Szatnia

Ograniczamy do minimum liczbę Rodziców przy przyjmowaniu rano Dziecka do placówki. Dziecko przyprowadza tylko jedna osoba dorosła, która powinna mieć zasłonięte usta i zdezynfekować dłonie.

Sale

W salach znajduje się określona przez Głównego Inspektora Sanitarnego liczba Dzieci. Po każdym pobycie Dzieci (codziennie) dezynfekcji zostają poddane wszystkie powierzchnie dotykowe w podwyższonym reżimie higieny.

Temperatura

Mierzymy temperaturę przy wejściu Dzieci do placówek.

Ozonowanie

Dezynfekujemy ozonem pomieszczenia wspólne i sale.

Płyn dezynfekcyjny

Jest dostępny w każdej placówce.

Dobre praktyki

a) Przyjmowane są tylko Dzieci zdrowe;
b) Obowiązuje zakaz wchodzenia Rodziców do sal i łazienek;
c) Zalecamy by osoby powyżej 65 roku życia nie odbierały Dzieci z placówek;

Więcej procedur

Personel

Szkolenia

Nasi pracownicy przechodzą szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i utrzymywania placówek w podwyższonym reżimie higieny.

Temperatura

Wszyscy pracownicy przed rozpoczęciem pracy przechodzą pomiar temperatury.

Osłony twarzy i dłoni

Wszyscy pracownicy są wyposażeni w rękawiczki oraz osłony twarzy (przyłbice).

Inne procedury

Ograniczenie kontaktu

Dzieci i personel “nie wędrują” między grupami.

Spacery

Dzieci mogą przebywać na świeżym powietrzu, ale spacerujemy tylko wokół placówek.

Osoby z zewnątrz

Do placówek nie wpuszczamy listonoszy, czy przedstawicieli handlowych. Sprawy “listowne” są załatwiane przed placówkami, a handlowcy mogą skorzystać z e-maila lub telefonu.

Casperek czyta

Casperek czyta

5/5 (1)

Jeden z najnowszych programów naszego przedszkola. Ma zachęcić Dzieci i Rodziców do jak najczęstszego zaglądania do książek. Rozpisany na podstawie założeń akcji „Cała Polska Czyta Dzieciom” zachęca Dzieci do korzystania z biblioteczki grupowej, Kącika Wymiany Książek znajdującego się w korytarzu naszego przedszkola, a także do udziału w akcjach promujących czytelnictwo.
Codziennie, w ramach programu, w każdym oddziale naszego przedszkola w porze poobiedniego odpoczynku wychowawcy czytają Dzieciom najlepsze książeczki, a lektury wybierane są na podstawie „Złotej Listy” opracowanej przez Fundację ABCXXI. Jest to niezwykle ważne, gdyż kształtuje w Dzieciach chęć sięgania po dobrą dziecięcą literaturę, a książki ze Złotej Listy uznawane są za najbardziej pouczające lektury.
Program „Casperek czyta” jest tym bardziej atrakcyjny, że w każdym miesiącu roku szkolnego 2019/2020 odbywać się będzie event promujący czytelnictwo. We wrześniu powstał Kącik Wymiany Książek, w listopadzie do naszego przedszkola zawitają goście, którzy będą czytać na głos najlepsze lektury, a w lutym nasze przedszkole odwiedzi autor książek dla Dzieci.

<script>(function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){(i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)})(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);ga(‘create’, ‘UA-90568817-2’, ‘auto’);ga(‘send’, ‘pageview’);</script>

Casperkowa matematyka

Casperkowa matematyka

5/5 (1)

Dzięki stworzonemu przez dyrektor placówki, Kamilę Skrzypczyńską, programowi matematycznemu Dzieci nabędą wiele nowych umiejętności i wiadomości potrzebnych do rozpoczęcia szkolnej edukacji matematycznej. Jesteśmy świadomi, jak trudno Dzieciom sprostać zadaniom na lekcjach matematyki w szkole, dlatego już od grupy 3-latków wprowadzamy je do świata matematycznych pojęć. Podczas cotygodniowych zabaw z wychowawcą Dzieci będą rozwijać praktyczne zastosowanie kompetencji matematycznych w codziennym życiu i za pomocą materiałów naturalnych lub zabawek. Stwarzamy przedszkolakom najlepsze warunki sprzyjające nauce i zdobywaniu kompetencji matematycznych. Dzięki kontrolowanym zabawom budują swoją wiedzę o świecie technicznym, a chętnie Dzieci rozwijają umiejętności prezentowania swoich przemyśleń w sposób zrozumiały dla innych.

Matematyka to także kształtowanie odporności emocjonalnej – koniecznej do radzenia z typowymi zadaniami o charakterze matematycznym, jednak w naszym przedszkolu podchodzimy do tego zagadnienia przyjaźnie i z empatią.

<script>(function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){(i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)})(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);ga(‘create’, ‘UA-90568817-2’, ‘auto’);ga(‘send’, ‘pageview’);</script>

Dogoterapia

Dogoterapia

5/5 (1)

Regularne zajęcia dogoterapii to nasza nowość. Zajęcia prowadzone są wyłącznie przez wykwalifikowanych specjalistów! Najważniejszym zadaniem tej terapii jest nawiązanie kontaktu z psem. Jest to niezwykle ważne, gdyż podczas takich zajęć Dzieci przełamują swoje lęki, pogłębiają więzi i lepiej wykonują zadania w innych obszarach rozwoju. Dogoterapia pomaga Dzieciom w rozwijaniu umiejętności odczuwania i nazywania emocji. Odgłosy towarzyszące zabawom z psem pozwalają na koncentrowaniu się na zmyśle słuchu, a możliwość pogłaskania i przytulenia pieska wpływa na poczucie troski, opieki i empatii.

<script>(function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){(i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)})(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);ga(‘create’, ‘UA-90568817-2’, ‘auto’);ga(‘send’, ‘pageview’);</script>